گاهي آنقـدر تند مي رویم كه هيچ ترمزي برمدار ايست نمي چرخد و گاهي آنقدر آرام كه تمام مردگان عالم بلندمان مي كنند، تا با باد همنشينمان كنند .نمي دانم اين چه حقيقت است كه مرداب ،آب را نديده مي گيرد وپشت هم برايمان دست مي زند( نه رها مي شود ونه ميايستد! )و همچنان درونمان را دردموسيقي ميزند وخودكار بيك روي ميز مي نويسد! وآنچه كه روحمان را ترانه خوان دشت ها مي كند ،همان كودك خاطراتي است كه پا بر سن بلوغ مي فشارد و دستانمان را پر از چشم هاي خيره مي كند . آرام آرام شاهد سپيدي موهايي می شویم كه آيينه آنها را بر رخ جوانيمان ميكشد... حالا اگر ريش هم بگذاریم خود شاهدي است بر سپیدی دوران كه تنها من مي دانم و اين عكس هاي خاك خورده اي كه آلبوم كودكي هايمان را سنگين تر كرده است . تمام قاصدك ها و شاپركها مي دانند كه پاییزتوان هضم غذا را ندارد ، و به قول معروف (دردي كه درون را مي خورد و مي تراشد) .حالا تا آخرش برویم و خودمان را لا به لاي واژه هايش دريابیم !آري اين خود سبقتي احمقانه از كنار زندگي است.ساعتي كه ما مي شناسیم نه ايست را مي فهمد ونه ابديت را، عقربه ها مدار خود را گرفته اند و بزرگ هميشه بلنديش را به آرامش برادر كوچكش مي كشد و هميشه زور مي گويد و حكم مي راند ،وشاعر، موجودی که تقويم روی ميزرا از تكان اين عقربه هاي نا ملموس ورق مي زند.ميززير دست بارها شاهد مردن اعداد و ارقام عمر بوده است. وخلاصه اینکه مهربانی زیر هزاران خروار خاک گریه می کند و جويدن نان هم هنري است بي انتها كه برايش كيلو مترها پرسه و خون جگر لازم است اگر،بمب های تجاوز بگذارند! .حالا اگر كوچه علي چپ را قدم بردارم همسر وكودكم گرسنه مي مانند اين قصه نا خدا گاه شروع مي شود و هميشه يكي بود و يكي نبودش به آزار احساس مي رسد و انگار نه انگار كه كلاغ هم خانه اي ميخواهد كه درش را باز كند و با دلي خوش به جوجه هابگويد سلام!. در آخرخانه آكنده از شلوارهايي ميشود كه قحطي زيپ هاي پاره را بهانه بر هزاران كار مي كند . و اين نتي است كه يك دنيا ملودي و آكورد را زير و رو ميكند وحاصل چيزي است بجز لحظه اي آرام در حوالي آهنگ .این برادري همزاد است كه تاريكي را رنگ مي زند و بي ادعا همراهی تمام رديف ها و قافيه هاي شاعررا می کند.آری،زندگي خلاصه اي است از يك همسر ، يك كودك ، چندتايي نوار و دنيايي شعر و يك جهان سر در گريباني و با قي اش تلاشي در پي هيچ و مردمي كه حرف را نجويده مي زنند و مرگي كه تمام اوراق را پاره پاره مي كند و اين تنها حقيقت زيستن است آري كودكاني گرسنه كه قحطي نان را در تكاپوي حيات گم كرده اند . حالا اگر كه با نوايي محزون غرور بيابان رابرقصانيم، اگر خلاصه پرواز را در اسارت قفس پيدا كنيم ، ويا اگر خودمان را در آشناترين جاي كوچه گم كنيم حرفي نيست ! اين ابتداي دلتنگي مان است بلند شويم و با آرامشي گلو را پر از سكوت كرده و آرام آرام شعري بخوانيم پنجره ها را باز کرده، و براي کودکان بی سرپناه دنیای فقردعا كنيم.....
قلم
خاطرات از دست رفته ذهن است
و شعر
کودک گریز پایی که انتها را
به آرامش مرگ می بخشد
خاک درمشت است
وپشت این درها
نفس می کشد
دستها به التماس نشسته اند
و هیچ دری به پاشنه اش نمی چرخد
زمین به خشکی اش
وماه
با تمام گردی اش
هر دو
همزادی ابدی می خواهند
زمین و آسمان شاهدند که اینها
جز سرابی بیش نیست
و باز شعر با تمام تنهاییش می آید
و پرچین گریه ها را پر می کند
وباز<< باران با ترانه
با گوهرهای فراوان
می چکد بر بام خانه>>
ومن چنان خیره
که پنجره ها از باد که نه
از آه تباه این گلو می لرزند
ومی ریزند...
غروب که می کند
شعرها میان من و تو،
به تقسیم می نشینند
حوالیمان را گندمهای بی سربدانند
و راهی که داس ها را به قحطی باران می برد
حالمان را کوهها بدانند
و رودهایی که از آن خیس می شویم
حالا بیا که نبض راه تخیل تردید را
به حیرانی باد نسپرد
نگاه کن
آب به راحتی می رود و ما
هنوز به لیوانهای خالی سجده میزنیم...
شهرمان هزار خیابان دارد
که هر روز
به انسانهای غریبه اش می نازد
در اینجا
گورهایند
که آشنا ترینند
در اینجا
درازی شب تا ته آن چاه ادامه دارد
تحیر به اجبار
ونستاندن به دلخواه
آری
کوچه ها به کلاغهای بریده پر زیر و رویند
وخانه ها
به یکی قاصدک عروسی می گیرند
صدای تیر می آید
صدای پتک
ومادر برای نان
جهازی می چیند
وآنسوتر
این مرگ است
که تاراج خود فروشی را بذر می پاشد.
هزاره ها را زيسته ام
و تنديس ها
ملموس تر از آدميزاد امروزند
و هنوز
بارور
سبز
و استوارند
و قرن ها مرده ام آنگاه
كه قلبها بشكنند
دستها بريزند
وپاها
خرد شوند...
به همراهيش نشتافتيم
وتيغ هاي آخته
رگهامان را شکافت
وموبه مو بند نگشت
گردن نهاده به پيشباز مرگ شتافتن
و فتح الفتوح
آخرين فرصت واپسين گريه ها
که اسب هاي قوي هيکل....گورهامان را تکان ميداد
بي وهله که سر به فرود درآي
جان به تعظيم گور
وزرتشت اسپنتمان
گريه را به زاري معابد درگرفت
وخزان قبله مان را به تاراج باد برد...
ناقوس
زيرخاك
معبد بي صدا
وحياط خالي ازفوج برهنه مردم
چه ساكت است شهركه مردم به موبد
و لباسش مي خندند
واين
حاصل واپسين تلاش لبها ودعاهاست
عبوردود
كلاغ بالا
وسجودعشق
به دره هاي طولاني شبيه تر
شبيه تركه دم رافروبري
وبازش به يغماي اشاره ها ودستها
هرگزنياوري
جادوي برگهاي نارون به كندن است
كه مي شوي
يا
نمي شوي
فواره هاكه بالامي روند
نه خيالي به زلالي
ونه برگشتي به كوه هاي پربرف رادارند
رفتن
بهترازماندن
ودست درخاك بردن است
دلم براي خدا
براي نور
عشق
و
دعا
تنگ است
معلّم
بابا گلوله خورد را مي نويسد
و بچه ها
با مدادهاي شمعي كوچك
مشق خون مي گيرند!
بچه ها
فرياد بر مي آورند
و معلم
به ناني كه برده شد
و بابايي كه رفوزه...
به ميدان جنگ رفت
ورفت
وسربلند برنيامد
مردود مي شود
آه از پنجره هايي كه از پنجه ها قر مزند
فراتر از اين
خون است كه مكيدني دوباره را مي آغازد
نوبت كدام بچه است انگشت به بالا
كه درس
بسيار مشكل است...
باران كه بيايد
خوشه هاي باد پر از شعر مي شوند
و من
به نت هاي زلال نقره اي
گونه مي سايم
ماهي جان
ماهي قرمز تحرك
خيالي نباشدت
زير فرسنگ ها دريا هم اگر باشي
بيشتر از اسارتت جا نداري
تو
به ساقي نامه دريا نخواهي رسيد
وسهم باله هايت
حبابهاي كوچكي است كه تنگ مي سازد
وازدحام ثابت زلال
ساحلي است شوم
كه بدان مي نازي!
ماهي جان
سرخي تبريك
به سياهي مي زند
و زمان پشت اين حرفها مي ايستد
آري
باد نيز بوي تورا براي موج نخواهد فرستاد
وآذاديت را آب
بين خود
وپاروهاي وهم تقسيم نخواهد كرد...
گنجشك ها
به ريزش برگها
دل بسته
و حياط
خالي از تماشا نيست
هوا خنك
و من
چايي را كنار اين جمعه ها سر مي كشم
و زندگي از تلاقي عريان برگها تا خشكي خاطرات گريز پاي
سرشار است
خودش را كه وزن كرد
شاهين خيابان
شكست
شايد
تمام سنگ ها
كاغذي بودند !
گلو
حياط را مي خواند
وكوچه را
كلاغ
جنگل به بي درختي اش مي نازد
و باغ به بي برگيش
و دروغ است اينكه راه
به مقصد پوزه مي سايد
تاوان بغض بلند است
و كوهها
ارتفاع را
به شعور آزادي مي خندند
اين دزد كيست كه بي دست مي دزدد
ودستي
نشانش نمي دهد؟
قفس
بزركترين آمال پرنده
و دانه
بلند ترين پروازاست
وگناه است اگر درختي بيفتد
وماندن ريشه را
به لرزش دانه بدانند!
جنگل به بي درختي اش
وباغ به بي برگيش
نه...!
باغ به بي درختياش مي نازد
و جنگل
به بي برگيش...
كوه
از آسمان چه مي خواهد
كه دست ها را بر افراشته
و رود سخن مي گويد؟
دستانم مملو از كاج هاي تابستاني است
وبوي اش
به سمت و سوي شتر هاي جنوب مي رسد
و تنم
كه جنگلي انبوه است
به ساقه اي مي ماند
كه هرگز به پهناي چروك تنه اش دست نيازيده است
و اين شرم است
كه هيچ پايه اي
به نيمكتش فكر نمي كند
زير پاهام
گردش ملايم خارهاست
وطناب در دو قدمي مي لرزد
و تنگ مي شود...
مي داني؟
بزرگ ترين جرثقيل هاي جهان
كوچك ترين نوزادانمان را برنمي دارد
و ما به آرامي
با مگس ها
وپروانه ها
هماغوش مي شويم
وهيچ نمي دانيم
رنجي كه جنگل را مي سوزاند
براي خاك است
يا
براي نان ؟!
اينجا فقط سنگ است
بردار
وبي درنگ
پرتاب كن...
كلبه اي صاف
و درختاني پاك در حياط
كه گنجشكانش
به كوتاهي سقف
مي لرزند
واو
آن همسر مهربان
چاي را به زلالي مي ريزد
وگلهاي اين حياط
آب رابه پاكي سيب
مي چينند
وزندگي
حسي است
كه لابه لاي من واو
و اين بچه
بزرگ مي شود
من به بلوغ كلبه مي انديشم
واو
با تلنگري ريز مي گويد
كه چاي سرد مي شود
چشم ها
به آنسوتر ازآسمان خشك مي شوند
و احساس چراغ
ستارگان ثابت كاغذ را
يك به يك
شمارش مي كند!
انيشه برطناب
آري
باخودم مي گويم:
كه دانه ها ابتداي درختند
ولباسها بزرگ خواهند شد
خسته ام
همسرم مي گويد
كه ساعت را براي هفت كوك كرده است
بالش كجاست؟
كه خواب
بهانه مي گيرد.
كلبه اي صاف
و درختاني پاك در حياط
كه گنجشكانش
به كوتاهي سقف
مي لرزند
واو
آن همسر مهربان
چاي را به زلالي مي ريزد
وگلهاي اين حياط
آب رابه پاكي سيب
مي چينند
وزندگي
حسي است
كه لابه لاي من واو
و اين بچه
بزرگ مي شود
من به بلوغ كلبه مي انديشم
واو
با تلنگري ريز مي گويد
كه چاي سرد مي شود
چشم ها
به آنسوتر ازآسمان خشك مي شوند
و احساس چراغ
ستارگان ثابت كاغذ را
يك به يك
شمارش مي كند!
انديشه برطناب
آري
باخودم مي گويم:
كه دانه ها ابتداي درختند
ولباسها بزرگ خواهند شد
خسته ام
همسرم مي گويد
كه ساعت را براي هفت كوك كرده است
بالش كجاست؟
كه خواب
بهانه مي گيرد.
پرنده
يك فوج پراكنده
تولدي مضاعف
وچراغي كه هنوزكوچه را
به سوسو مي رود
خيال باد است
و تحملي به كو تاهي اين راه نيست
دستهات پر از شعر و شبنم و نسترن
كوچ دراز پرستو ها
تولدت را به نظاره نشسته است
درخت
به سمت خيال باد مي رود
وغروب آنقدر نزديك است
كه راه
به كسوف مي زند
كرامت رود را
به تسلاي كوه پيوند مي زنم
و وهم دلرباي كلاغان را
به درخت و هر چه بابونه جار...
من
تصويري از بهار را
به دلهره درخت مي خوانم
و كوچ پرستو ها را
به نجواي تند راه مي دانم
و اين ياًس باراني را
به جنين سبز گياه مي گويم
و خيس بدانسان
كه گنجشك را
به جاليز هاي سرخ پرواز،ببويم
رود
به خروش آبي برف ميآيد!
و تابستان
به يائسگي خو مي كند
كه درخت
با دستهاي خشك
به امتداد مي رود
وباز هر چه بهار و هر چه با بونه مژده مي دهد
من
به نجواي رود زنده ام
بگذار كه نرمي باران را
بخاطر قاصدكها بسپرم
من
آخرين قطره ام
مي بارم
مي بارم. . .
با صداي فلوت زن هر روز خيابان
چادر زنش
وكاسه بي پولش
زندگي مي كنم
با روزنامه فروش ها كه مي گويند استخدام
يا آن بچه اي كه اسباب بازي را گريه مي كند
ليف دارم
عريان سكه دارم
مخدوش
هرزه وار در تكاپو
بهت در دهان
وگرسنگي در جيب
وهنوز هستند فوج خانه بدوشان
دست در شقيقه و
مشت بر ديوار...
انسان به فاصله مي زايد
به دلهره ميميرد
و تجربه كه نماد پوكي است
به گورهاي داناييش
فرو ميرود
خورشيد
مدار حيات را
به مادام روز
غروب مي كند
انسان به قلاي احتياج هاي گندم گون
درو مي شود
و روز به سوگواري گريزان نفسها راه را
به علف هاي هرز مسموم
گره مي زند
وفضا
كه سيه پوشي مرگ را دوست مي دارد
نيشخند تندش را
به طلوع، خلاصه مي كند
واوهام مكرر را
لبخند مي زند
انسان ساده
به مرگ مي زايد
به فاصله مي زايد
و تجربه كه نماد پوكي است را
به گورهاي داناييش مي بخشد
و به چهره اي كريه
خميازه اي طولاني را
به آنچه كوتاه تولد
مكدر مي شود
واين من ها
واين شماها را
به غارت بزرگ روزميكشد
وفرياد
آه
به نوشيدني مي ماند
كه اجبارآب رابه دوش ميكشد
وبازمداربه مدار
وانسان
به فاصله
به دلهره
مي زايد
مي ميرد...
خدا خودش مي داند
كه چه وقت بيايد
و در دو قدمي گناه بايستد
و نگاه كند
حالا
گناه نيست كه شاخه ها را بشكني...
با آن
صندلي درست مي كنند
تا سر شام بنشينند
و براي خدا دعا كنند
او نخواهد پذيرفت
كه خلوت دعا وخلوص آدمها بهم بريزد!
دلم خوش كه هرجايي هاي كتاب را غريبه ام
نگاهي ندارم
واختيار براي خودم هم سلب است
بي پروا پرنده
كه جفت گيري را
به آخر دنيا مي برد
و بيچاره كلاغ
كه به مثلاً نبودن ماه چشم مي دوزد
صداي ركاب مي آيد
و از دور بچّه هايي
كه جفت جفت مي آيند
و تنها مي روند
خانه بوي سكوت گرفته است
او نيست
وتمام دلخوشي ها
ازگلوي حوصله بوي بدرود مي دهد
هوا
هواي باز نيامدن شاپرك ها
وعشق
در دو قدمي ميميرد
كفشها
نه هستند
نه جفتند
ولباسها با گلهاي رنگ رنگ به خاك مي خندند
كمد براي هميشه
به التماس چرخش قفل
وآن كليد طلاييش
گريه مي كند
سكوت بلند ترين فرياد اتاق است
واين
ابتداي تاريكي است
و بغض سراسر پرده ها را
به دردي طولاني
مي آرايد
ديگر حسي براي نوشيدن دواستكان چاي
و يك دنيا عاطفه نمانده است
و فصل
فصل خشكيدن درختهاي اقاقي هاست
دريا دريا موج
وقايق
بدون پارو...
وآن كلاغ در اين دريا
به دنبال كدامين گردو نجوا مي زند؟
آسمان سياه است
وكلاغ
خودش را گم كرده است...
سكوت
جاده هاي اوهام را در نبرديدست
و خاطرات
در سبد هاي انديشه
ورق مي خورند
حوالي شب
پر از نوازش دود
و درخت
نمادي از خشكاندن جنگل
اينجا
تمام كودكان
رفوزه اند
و خاك
تبرك بكارت درياست
آري
هذياني تر از سرخي اين چراغ ها
كلاغهايند
كه آرامش را بت شكن مي كنند
امروز
نفس
نفس بهار است
و باد
بدنبال جفت هميشگي پاييزيش
.....
صداي باد مي آيد
و برگها نشان صلابتي از ريزشند
و قلب ها
مسكّن درد آدمها
..... بهار در بهار خزان است
وگلها
عطوفت باغ را
ترك مي خورند...
سر در گم عين آن بادي كه مي آيد...
بي سرپناه كاج
كه هر چه نجوا را مي خرد
و باران
سنگ
و عادتي ديرينه
كه سگها را به زوزه هاي ممتد وا مي دارد
...
تنها تر از اين چيزي هست؟
تمام درختان به انتظار پرنده گان مي لرزند
و اين بشارتي است كه راه
ناگاه
به بيراهه مي رود!
و تلاشي كوتاه
انتظار روز را
لباس تازه مي گستراند
مي داني؟
تكراري هم كه باشد
فصل
فصل گيشه و خريدار است
چقدر مي ارزم؟
نمي دانم...
رهايي از زنجير نيست گلو را
و دهان
از تباري به تار اندر
خدا در دستها
اينگونه بزرگ
و راه
راهي كه اجباربه حكم تيرخلاصه مي شود
خدا آنسو تر از مرزهاي غريب
و اين فوج در قفس واهمه
پرواز مي كنند
و اين فجيح ترين لباس است كه تاراج خود فروشي را سلام ميكند
داغ
رفيقي
كه مشت بر درب مي كوبد
انتظاري كه شكست را
با دهان
و اندام هايي بدانسان
بدوش مي كشد…
دود
تلنگري به پاييز مي زند
وبركه
با پوششي از لباس زرد
به لرزشي سرخ مي رسد
و سايه ها
به تپه هاي پر پشت طلائي شانه مي خورند
هر كلبه اي
به سرمايي مطبوع مي ماند
و گونه دختران است
كه بخاري را
به قرمزي مي كشد
اين كوهها
به آسمان محتاجند
و صداي شكستن هيزم
دستاني سخت...موهوم مي خواهد
آري
صاحبان فصل چله نشينند
وچهچهه بلبلان چشمه
از گلوي سروها
ونارون ها
بالا نمي رود
پاييزدراينجا
به كلاغي مي ماند
كه درخت به درخت مي نشيند
و براي يك گردو
هزاران هزار قار مي زند
و بادستي كوچك
وتكه اي چوب
گرسنه مي ماند
آري
درختان كهنسال شاهدند
كه جاري دوستان باران
ني زنانند
وياران شفيق كلبه
تبر دارانند
و عاشقان آتش
هيزم كشانند
ودرختان
يكي
يكي
دست تكان مي دهند
وبدرود مي كنند
باغبان
به خميازه اي بلند مي شود
داس برمي دارد
و
صبحانه مي چيند...
وقتي كه دلبندي
نجواي راه را
گريه اش مي گيرد
مقصد
نا كجا را مي گيرد
و تا انتهاي اين خط كشي ها
مي رود
آري
اگر تعطيلي ها نباشد
جمعه ها
به انتظار كدامين روزبميرند؟
زايش
سرآغاز جديد جنين هاي نارس است
وچراغها
سرعت نور را مي گيرند
وگريز مي زنند
هرچه بادابادرا
ديگركودك
كجاي زندگي را بچسبد؟
سرمشق كند؟
وبزرگ شود!
كوهها چه ستبرند
واين چراغهاچقدر محتاج
كه ماه
به حال اين خانه ها
گريه مي كند
حال و هواي اين روزها را
قفس
چه خوب مي داند
وچه خوبتر ناله هايي
كه كودكان را بي لباس مي سازد
حال ما را
اين گلوله ها بدانند
واين شهادت هاي پي در پي...
قحطي به بلا مي رسد
وبلا
از بكارت مادران شير ده
تنفسي به سقوط را ماند
عشق
چيز ديگر است
ومادر
چيز ديگر
خيابانها هيچ وقت تنها نيستند
واين آدمها
وضو را
باتولد خورشيد
نو مي كنند
وبا تبسم به سكوت اندر شب
بدرود...!
باران كه بيايد
تمام جوي ها
پر از هاشورهاي سرخ مي شوند
وسبزه هاي گره نازده
تنها يادگار شادي مادران فرداست
ديگرپدران پنجره هاشان را به چشم
باز نمي كنند
وشيشه ها
به اندود چسب هاي تقاطع
زنگ مي زنند
اينجا سكوت است كه مي خواند هفت رديف اسارت را...
وكلاغهاي هميشه
محتاجي قورباقه ها را
قافيه مي سازند
واين آزادي است كه كركسان را مي خواند
وپدران را
براي بچه ها به گلوله مي بندد...!
اينجا زمين است
وچوپانان
هيئت ناز دختران را
ني نوازند
و كوزه ها هيچ نمي دانندكه گرگ ها
پشمينه پوش فرداي بيابانند
وهيچ بعيد نيست
كه كوچكترين نوزادان
بزرگ ترين سنگ ها را بردارند
و
پرتاب كنند
